Hikaye...Ben bir terzi çocuğuyum.Babamın terzi dükkanını çok sever, ordan çıkmak istemezdim.İlk oyuncaklarım düğmeler oldu hep.Mandalları asker,metal düğmeleri de onların kalkanı yapardım.Ve asıl; Trabzon'da bir genç kız ceket diktirmek için ''Terzi Tuncay''ın kapısından içeri girer bir gün. Giriş o giriş...Malum bordo ceketin üç düğmesi var. Ben ortancasıyım. Ve o cekete her baktığımda aile fotografımı görürüm.
Kelime...KÖMÜRLÜK
Hikaye...Çocukluğum Trabzon'da geçti. Trabzon'da sokaklar yokuştur; koşup oynanmaz.Teraslar düz diye çocuklar oraya çıkar.Kömürlükler de teras katında olur.Ve ben ilk şiirimi kömürlüğümüzün kapısına yazdım.Dokuz yaşındaydım.İstanbul'dan Trabzon'a bir memur kızı gelmişti. Onun dikkatini çekebilmek için, terastaki kömürüğün kapısının içine adının harflerinden oluşan bir şiir yazdım. Ne yazık ki bizden sonra o eve taşınanlar, sert geçen bir kışta içindeki odun,kömürle birlikte kapyı da yakmışlar.
Kelime...UÇAK
Hikaye...Trabzon'a haftada iki gün uçak gelirdi.
Terastan bakar heyecanla izlerdim onu.Çok isterdim uçağa binmeyi. Kağıttan uçak yapıp terasa koymaya başladım sonra sonra. Uçacağıma gerçekten inanıyordum. Hatta içine reçelli ekmek koyuyordum yolda acıkınca yemek için. Karıncalar üşülürdü, ben yeni ekmek sürerdim. O reçelli ekmekler ele verdi beni ve uçağa binip Ankara'ya gittik. Çocuk Ruh Doktoru Atalay Yörükoğlu'na...Uçağa bindiğim o günü hiç unutamam. Düşlerim gerçek olmuştu, başarmıştım.
Kelime...KOLONYA
Hikaye...Babam bir gün evdeki reçeller gibi birbirinden güzel kokan rengarenk sular doldurdu şişelere. Dükkan da kolonya satmaya başlamıştı.Çünkü artık bir şeyler yetmiyordu. Hazır giyim, terziciliği öldürüyordu. Hayatımıza rengarenk kolonyalar girdi. Sevindik bile...Hep derim ben, '' geçim derdi olanın renkli bir hayatı vardır '' diye...Onların üstü başı, kazağı,hırkası da renkli olur.
Kelime...HARİTA
Hikaye...Haritalara bayılırım ben.Hatta onları kitaplardan daha çok severim. Haritalar edebi metinlerdir;okumasını bilene. Çocukken de saatlerce atlas okurdum. Dağlar, nehirler, şehirler üzerine hayaller kurardım. Benim hayal gücümü en çok haritalar geliştirdi.Dışarıdan bakan biri için haritaya bakan bir çocuktum belki ama ben haritanın içindeydim. Denizlere dalıyor, dağlara tırmanıyor, zirvelerdeki karların soğukluğunu avuçlarımda hissediyordum.
Kelime...OYUNCAK AT
Hikaye...Ayşegül'ün bir serüveni ''Ayşegül yağmurlu ve fırtınalı havalarda tavan arasında oynamayı çok severdi'' cümlesiye başlardı. Bir de sayfa da çok güzel, rengarenk bir tavan arası resmi vardı. Sallanan bir tahta at, bebek, beşik, valiz...Yine Trabzon'dayım ben.Neredeyse her gün yağmur yağdığından sokakta oynayamazdım ve o resme bakarak hayal kurardım. Keşke böyle bir tavan aramız olsa, orada sallanan bir at dursa diye.Ve bugün ''Oyuncak Müzesi''nin tavan arasında sallanan bir at var.
Kelime...ARŞİV
Hikaye...Hafızamız belleğimizdir. Kitap, dergi, gazete; elime ne geçerse biriktiririm.Bir kitabı 9-10 kez aldığım olmuştur. Kitap elimde haşat olur çünkü. Yavaş yavaş, ilmek ilmek örülür bilgi. Örmek yıllarımı alır. Bir kitabımdaki tek bir yazı bile yılların ürünüdür. İlk başta ne yazacağımı ben de bilmem.Bilgi ortaya çıkıp diğerleriyle birleşir. Hepsi nihayetlenmez.Kazandıklarım kitaba girer, kalanları kaybederim. Ama zaten yolun sonunu değil, yolun kendisini; kitap yazmış olmayı değil, yazıyor olmayı severim.
THE WORD THE STORY
The Word... The Button
The Story... I am the son of a tailor. I love my father’s tailor shop so that I do not want to move out from there. My first toys were always buttons. I used detent as a soldier and metal button as a shield. And the principal thing is that a young girl in Trabzon enters the gate of ‘Tailor Tuncay’ to be sewed a jacket one day. The entrance is the access. As you know, the maroon jacket has three buttons. I am the middle one. And when I look at that jacket every time, I see my family photo.
The Word… The Coalbunker
The story… My childhood passed in Trabzon. The streets in Trabzon are slope so that you cannot run and play. Since the terraces are flat, children go there. The coalbunker resides in the terrace floor. And I wrote my first poem to the door of coalbunker. I was nine years old. The daughter of a civil servant came from Istanbul to Trabzon. I wrote a poem which consists of her name to catch her attention. Unfortunately, the people who moved that house after us burned the coalbunker and the wood in it because of severe winter.
The Word… The Airplane
The story… The airplane would come to Trabzon two days a week. I looked from terrace and I watched it eagerly. I would want to board the plane. Then, I started to make a paper airplane and I put them to terrace. I really believed that I would fly. In fact, I put jelly bread in it to eat in the road. Ants swarmed around it and I prepared the new bread. These jelly bread rat me out so, we got on airplane and we went to Ankara. To Child Mental Doctor Atalay Yorukoglu… I have never forgotten the day which I got on the airplane. My dreams became real, I succeed.
The Word… The Cologne
The Story… One day, my father filled with colorful waters which smell beautiful as jams in house to bottles. He started to sell the cologne in the shop because something was no longer enough. Ready wear was killing the tailoring. The colorful colognes enter our lives. We are glad even… I always used to say; ‘If you have the struggle to make a living, you have colorful lives.’ Their clothes, jersey, and cardigan are colorful.
The Word… The Map
The story… I am crazy about maps. I love them more than even books. The maps are literary text if you know how to read. When I was a kid, I read the atlas for hours. I dreamed about mountains, rivers, and cities. The maps developed my imagination at most. Perhaps according to an outsider looking in, I was a kid who looked at map but I was in map. I was diving to sea, I was climbing the mountain, and I was feeling the coldness of snow at the peak in my palms.
The Word… The Cockhorse
The story… The one of Aysegul’s adventures started with a sentence ‘Aysegul liked to play in the attic in rainy and stormy weather.’ Also, there is a picture of attic which is very beautiful and colorful. A rocking wooden horse, a baby, a crib, a baggage. I am in Trabzon again. Since there was a rain almost every day, I could not play on the street and I dreamed by looking that picture. I wish we would have that kind of attic and there would be a rocking horse. And today, there is a rocking horse in the attic of “Toy Museum.”
The Word… The Archive
The story… Our minds are our memories. I collect what I receive such as books, magazines, newspapers. I bought a book nine-ten times because the book is perished in my hand. The knowledge was intertwined gradually bowknot bowknot. Knitting takes my years. A single post from my book is the product of years even. I also do not know what I will write at first. The knowledge emerges and integrates with others. All of them are not finalised. The gains enter my books and I lose the rest. But I like to write the path itself rather than the end of path and I like writing a book rather than I had written a book.
BIR KELIME BIR HIKAYE
Kelime... DÜĞME
Hikaye...Ben bir terzi çocuğuyum.Babamın terzi dükkanını çok sever, ordan çıkmak istemezdim.İlk oyuncaklarım düğmeler oldu hep.Mandalları asker,metal düğmeleri de onların kalkanı yapardım.Ve asıl; Trabzon'da bir genç kız ceket diktirmek için ''Terzi Tuncay''ın kapısından içeri girer bir gün. Giriş o giriş...Malum bordo ceketin üç düğmesi var. Ben ortancasıyım. Ve o cekete her baktığımda aile fotografımı görürüm.
Kelime...KÖMÜRLÜK
Hikaye...Çocukluğum Trabzon'da geçti. Trabzon'da sokaklar yokuştur; koşup oynanmaz.Teraslar düz diye çocuklar oraya çıkar.Kömürlükler de teras katında olur.Ve ben ilk şiirimi kömürlüğümüzün kapısına yazdım.Dokuz yaşındaydım.İstanbul'dan Trabzon'a bir memur kızı gelmişti. Onun dikkatini çekebilmek için, terastaki kömürüğün kapısının içine adının harflerinden oluşan bir şiir yazdım. Ne yazık ki bizden sonra o eve taşınanlar, sert geçen bir kışta içindeki odun,kömürle birlikte kapyı da yakmışlar.
Kelime...UÇAK
Hikaye...Trabzon'a haftada iki gün uçak gelirdi.
Terastan bakar heyecanla izlerdim onu.Çok isterdim uçağa binmeyi. Kağıttan uçak yapıp terasa koymaya başladım sonra sonra. Uçacağıma gerçekten inanıyordum. Hatta içine reçelli ekmek koyuyordum yolda acıkınca yemek için. Karıncalar üşülürdü, ben yeni ekmek sürerdim. O reçelli ekmekler ele verdi beni ve uçağa binip Ankara'ya gittik. Çocuk Ruh Doktoru Atalay Yörükoğlu'na...Uçağa bindiğim o günü hiç unutamam. Düşlerim gerçek olmuştu, başarmıştım.
Kelime...KOLONYA
Hikaye...Babam bir gün evdeki reçeller gibi birbirinden güzel kokan rengarenk sular doldurdu şişelere. Dükkan da kolonya satmaya başlamıştı.Çünkü artık bir şeyler yetmiyordu. Hazır giyim, terziciliği öldürüyordu. Hayatımıza rengarenk kolonyalar girdi. Sevindik bile...Hep derim ben, '' geçim derdi olanın renkli bir hayatı vardır '' diye...Onların üstü başı, kazağı,hırkası da renkli olur.
Kelime...HARİTA
Hikaye...Haritalara bayılırım ben.Hatta onları kitaplardan daha çok severim. Haritalar edebi metinlerdir;okumasını bilene. Çocukken de saatlerce atlas okurdum. Dağlar, nehirler, şehirler üzerine hayaller kurardım. Benim hayal gücümü en çok haritalar geliştirdi.Dışarıdan bakan biri için haritaya bakan bir çocuktum belki ama ben haritanın içindeydim. Denizlere dalıyor, dağlara tırmanıyor, zirvelerdeki karların soğukluğunu avuçlarımda hissediyordum.
Kelime...OYUNCAK AT
Hikaye...Ayşegül'ün bir serüveni ''Ayşegül yağmurlu ve fırtınalı havalarda tavan arasında oynamayı çok severdi'' cümlesiye başlardı. Bir de sayfa da çok güzel, rengarenk bir tavan arası resmi vardı. Sallanan bir tahta at, bebek, beşik, valiz...Yine Trabzon'dayım ben.Neredeyse her gün yağmur yağdığından sokakta oynayamazdım ve o resme bakarak hayal kurardım. Keşke böyle bir tavan aramız olsa, orada sallanan bir at dursa diye.Ve bugün ''Oyuncak Müzesi''nin tavan arasında sallanan bir at var.
Kelime...ARŞİV
Hikaye...Hafızamız belleğimizdir. Kitap, dergi, gazete; elime ne geçerse biriktiririm.Bir kitabı 9-10 kez aldığım olmuştur. Kitap elimde haşat olur çünkü. Yavaş yavaş, ilmek ilmek örülür bilgi. Örmek yıllarımı alır. Bir kitabımdaki tek bir yazı bile yılların ürünüdür. İlk başta ne yazacağımı ben de bilmem.Bilgi ortaya çıkıp diğerleriyle birleşir. Hepsi nihayetlenmez.Kazandıklarım kitaba girer, kalanları kaybederim. Ama zaten yolun sonunu değil, yolun kendisini; kitap yazmış olmayı değil, yazıyor olmayı severim.
THE WORD THE STORY
The Word... The Button
The Story... I am the son of a tailor. I love my father’s tailor shop so that I do not want to move out from there. My first toys were always buttons. I used detent as a soldier and metal button as a shield. And the principal thing is that a young girl in Trabzon enters the gate of ‘Tailor Tuncay’ to be sewed a jacket one day. The entrance is the access. As you know, the maroon jacket has three buttons. I am the middle one. And when I look at that jacket every time, I see my family photo.
The Word… The Coalbunker
The story… My childhood passed in Trabzon. The streets in Trabzon are slope so that you cannot run and play. Since the terraces are flat, children go there. The coalbunker resides in the terrace floor. And I wrote my first poem to the door of coalbunker. I was nine years old. The daughter of a civil servant came from Istanbul to Trabzon. I wrote a poem which consists of her name to catch her attention. Unfortunately, the people who moved that house after us burned the coalbunker and the wood in it because of severe winter.
The Word… The Airplane
The story… The airplane would come to Trabzon two days a week. I looked from terrace and I watched it eagerly. I would want to board the plane. Then, I started to make a paper airplane and I put them to terrace. I really believed that I would fly. In fact, I put jelly bread in it to eat in the road. Ants swarmed around it and I prepared the new bread. These jelly bread rat me out so, we got on airplane and we went to Ankara. To Child Mental Doctor Atalay Yorukoglu… I have never forgotten the day which I got on the airplane. My dreams became real, I succeed.
The Word… The Cologne
The Story… One day, my father filled with colorful waters which smell beautiful as jams in house to bottles. He started to sell the cologne in the shop because something was no longer enough. Ready wear was killing the tailoring. The colorful colognes enter our lives. We are glad even… I always used to say; ‘If you have the struggle to make a living, you have colorful lives.’ Their clothes, jersey, and cardigan are colorful.
The Word… The Map
The story… I am crazy about maps. I love them more than even books. The maps are literary text if you know how to read. When I was a kid, I read the atlas for hours. I dreamed about mountains, rivers, and cities. The maps developed my imagination at most. Perhaps according to an outsider looking in, I was a kid who looked at map but I was in map. I was diving to sea, I was climbing the mountain, and I was feeling the coldness of snow at the peak in my palms.
The Word… The Cockhorse
The story… The one of Aysegul’s adventures started with a sentence ‘Aysegul liked to play in the attic in rainy and stormy weather.’ Also, there is a picture of attic which is very beautiful and colorful. A rocking wooden horse, a baby, a crib, a baggage. I am in Trabzon again. Since there was a rain almost every day, I could not play on the street and I dreamed by looking that picture. I wish we would have that kind of attic and there would be a rocking horse. And today, there is a rocking horse in the attic of “Toy Museum.”
The Word… The Archive
The story… Our minds are our memories. I collect what I receive such as books, magazines, newspapers. I bought a book nine-ten times because the book is perished in my hand. The knowledge was intertwined gradually bowknot bowknot. Knitting takes my years. A single post from my book is the product of years even. I also do not know what I will write at first. The knowledge emerges and integrates with others. All of them are not finalised. The gains enter my books and I lose the rest. But I like to write the path itself rather than the end of path and I like writing a book rather than I had written a book.